شـــــروع از شـــــروعم تــــوان مــــی گـــرفــــت

                                          شـــــروعی کـــه شـــکل خــــزان مـــی گــرفــت

شروعــــی که از متــــن مـــن مــــی شکفــــــت

                                           شـــــروعی کـــــه مــی مرد و جان می گــرفــت

شـــــــروع مـــــــــرا تـــــــا افـــــــق هـــــای دور

                                            سیـــــاهــــی کـــران تـــا کـــران می گـــرفـــت

سیــــاهــــی مــــرا ســـایــــه در ســــایـــه بـــود

                                            سیــــــاهی مــــرا ســــایبـــــان می گـــرفــت

خــــودم در خـــودم ســــر فــــرو بــــرده بـــــــود

                                            خــــودم در خــــــودم آشیـــــان می گــــرفــت

خــــودم در خــــودم از خودم مـــی بــــریـــــد

                                             خــــودم بی خـــــودم امتحـــــان می گـــرفـــت

خــــودم از خـــودم شعلـــه ســر می کشیــــد

                                              خــــودم از خــــودم شــــوکــران می گـرفــت

سکــــوت از سکــــوتم مــــرا مـــی سکــــوت

                                               صــدا  (ص ...)  صــدایــم زبــان می گرفـــت

به اشـــــک وداعـــــی کـــه پـــای تــو ریخــت

                                                زمیـــــن مي گرفت ، آسمـــان می گـــرفـت

زمیـــــن از زمــــــــان و زمـــــــان از زمیــــــن

                                                زمــــان از زمیــــن و زمـــــان می گـــرفـــت

 

جلال کیانی