به گوشم می رسد هر لحظه آوای خدا اینجا//ورود کاروان سيدالشهدا(ع) به كربلا

به گوشم می رسد هر لحظه آوای خدا اینجا                      

مران ای ساربان محمل که باشد کربلا اینجا

 

الا حجاج بیت الله خون، احرام بربندید                                  

که کامل می شود با زخم تن حج شما اینجا 

 

شما حجاج بیت الله خون هستید و می بینم                       

که جای موی سر، سرهایتان گردد جدا اینجا 

 

نه تنها حج ما قربانی پیر و جوان دارد                                   

شود قربانی شش ماهه تقدیم خدا اینجا 

 

زشمشیر هزاران قاتل خون خوار می بینم                          

هزاران بار گردد اکبرم جانش فدا اینجا 

 

به موج خون میان قتلگه با پیکر بی سر                               

زنم از حنجر ببریده خواهر را صدا اینجا 

 

به پاس اجر سقایی و قانون علمداری                                 

شود با تیر و خنجر حق عباسم ادا اینجا 

 

کند این امت گم  کرده ره تا راه خود پیدا                              

درخشد راس هفتاد و دو مصباح الهدی اینجا

 

ندای اِرجعی را در یم خون می دهم پاسخ                         

که می آید به گوشم از خدا دائم ندا اینجا 

 

حاج غلامرضا سازگار (میثم)

هزار مرتبه گر سر بُرند از بدنم // نجواي حسيني

هزار مرتبه گر سر بُرند از بدنم

خدا نیاورد آن دم که از تو دل بکنم

 

به نوک نیزه، مجسّم کنم جمالت را

به چوب محمل زینب جَبین دل شکنم

 

تمام عمر سخن از تو گفته ام، چه شود؟

که وقت مرگ بود، نامت آخرین سخنم

 

گریستم به تو، یک عمر و از تو می خواهم

در آخرین نفسم، باز بر تو گریه کنم

 

در آشیانه ي تن با تو بوده ام مأنوس

مباد بی تو از این آشیانه پر بزنم

 

 

سری که خاک تو نبود، به دورش اندازم

دلی که بر تو نسوزد، در آتشش فکنم

 

به خاک کرب و بلا سجده کرده ام عمری

که بوی تربت پاک تو خیزد از کفنم

 

کریم تر ز کریمان روزگار تویی

گناهکارتر از هر گناهکار منم

 

به چشم من، نگهی کن که وقت جان دادن

تو را نگه کنم و جان برآید از بدنم

 

ز سرشکستگی "میثم" از گنه فریاد

مگر به سنگ شما خانواده، سر شکنم

غلامرضا سازگار"میثم"

مریم مقدس طاها * ولادت حضرت زینب(س)---

امشب علی ولیمه به خلق جهان دهد                     امشب زمین فروغ به هفت آسمان دهد

امشب خدا تجلّی خود را نشان دهد                        با خطّ نور، بر همه خطّ امان دهد

میلاد شیر دخت علی، شیر داور است

سر تا قدم حقیقت زهرای اطهر است

باید دوباره خلقت پیغمبری چنین                             آرد ز کعبه بنت اسد حیدری چنین

بخشد خدا به ختم رسل کوثری چنین                      کز دامنش ظهور کند دختری چنین

فخر رسول و فاطمه "زِینِ اَب" است ‌این

امّ الکتاب صبر و رضا، زینب است این

بَدرُ المنیر و شمس ضُحای علی است این                 بعد از بتول عقده‌ گشای علی است این

یادآور صدای رسای علی است این                           آیینه تمام نمای علی است این

گفتار وحی در سخنش آفریده ‌اند

یا صورتی ز پنج تنش آفریده ‌اند

این مریم مقدس طاهاست، زینب است                    این یادگار ام ابیهاست، زینب است

این‌ نور‌چشم حضرت زهراست، زینب است                این افتخار عصمت کبراست، زینب است

در وصف او من آنچه بگویم شکست اوست

  آثار بوسه‌ های علی روی دست اوست

زینب که لحظه‌ هاست همه یادواره ‌اش                    زینب که سال ‌هاست سراسر هزاره ‌اش

زینب که دل برد ز پیمبر نظاره ‌اش                            زینب که خلقت است مطیع اشاره ‌اش

زینب که با صدای علی حرف می ‌زند

در شهر کوفه جای علی حرف می ‌زند

این است بانویی که پیام ‌آوری کند                           هنگام خطبه معجزه حیدری کند

یک عمر بر حسین و حسن مادری کند                      با دست بسته بر اسرا رهبری کند

باران رحمت است که ریزد ز ابر او

         دین زنده از قیام حسین است و صبر او

ای در تن مطهر تو جان پنج تن                                ایمان تو حقیقت ایمان پنج تن

از کودکیت شمع شبستان پنج تن                           چشم تو آبیار گلستان پنج تن

       یادآور تکلم زهرا بیان توست

اعجاز ذوالفقار علی در زبان توست

حیدر ثنات گفته که این حیدر من است                     کوثر دعات کرده که این کوثر من است

خون حسین گفته پیام ‌آور من است                                    قرآن دهد شعار که احیاگر من است

صبر و رضا به مادری ‌ات کرده افتخار

خون خدا به خواهری ‌ات کرده افتخار

ایثار و صبر جمله ‌ای از مکتب تواند                           آیات نور گوهر لعل لب تواند

تو آسمانی و شهدا کوکب تواند                               بالای نیزه محو نماز شب تواند

بسیار زن که صابر و نستوه بوده است

کی مثل تو "رَأیتُ جَمیلا" سروده است

بر شکر قتلگاه تو از داور آفرین                                  بر استقامت تو ز پیغمبر آفرین

بر ذوالفقار نطق تو از حیدر آفرین                              بر خطبه دمشق تو از مادر آفرین

وقتی شدی به کوفه پیام ‌آور حسین

لبخند فتح زد به سر نی سر حسین

از حنجر حسین تو، خنجر شکست خورد                   با خطبه تو خصم ستمگر شکست خورد

تنهایی و ز صبر تو لشکر شکست خورد                    طغیان و ظلم تا صف محشر شکست خورد

   تو یک تنه تمام سپاه ولایتی

حق است اینکه دختر شاه ولایتی

پیغمبر حسین تویی با خطاب فتح                            نازل به سینه ‌ات شد از اوّل کتاب فتح

گردیده امّتت سپه بی ‌حساب فتح                           روی تو شد به برقع خون آفتاب فتح

"میثم" هماره با تو مگر گرم گفتگوست

کز معجز تو بار مضامین به نخل اوست

سازگار.غلامرضا(میثم)

این طفل شیرخواره همۀ لشکر من است // شهادت حضرت علي اصغر(ع)

 

این طفل شیرخواره همۀ لشکر من است

در بیـن سی هـزار سپه، یـاور من است

 

یـک بـاغ لاله هـدیه به محبوب کرده‌ام

این شیرخواره دسته گلِ آخـرِ من است

 

خونی کز آن جمال خدا گشت لاله‌گون

بـاور کنید خـون علی‌اصغرِ مـن است

 

ایـن طفـل شیر را مشمارید شیرخوار

من مصحف خدایم و این کوثر من است

 

مـن سینه چـاک سنگر سـرخ شهادتم

این است آن شهید که هم‌سنگر من است

 

ایـن اسـت آن شهیـد کـه با بی‌زبانی‌اش

تـا صبـح روز حشـر پیام‌آور من است

 

جسمش به روی دست من و مرغ روح او

پـرواز کـرده در بغـلِ مـادر مـن است

 

چون شمعِ سوخته شده از قحط آب، آب

آبـی اگر که خورده ز چشمِ تر من است

 

خواهید اگر کنید پس از این زیارتش

قبرش به روی سینۀ غم‌پرور من است

 

«میثم» شـرارۀ دل مـا را کِشد به نظم

با سوزِ سینه، تشنه لبِ ساغر من است

غلامرضا سازگار

 

جمال غیب و شهود است این که می آید * مولودي امام زمان(عج)

جمال غیب و شهود است این که می آید

تمـام رحمت و جود است این که می آید

شعیب و صالح و هود است این که می آید

عزیـز مصـر وجـود است ایـن که می آید

زهـی بـه مرتبـه و عـزت پیامبـرش

سپاه بدر و احد ایستاده پشت سرش

تمـام عالـم ایجـاد مـی شود حـرمش

حرم گذاشته از دور دیـده بـر قـدمش

مسیح زنده کند باز، جان ز فیض دمش

به روی دوش علمـدار کـربلا، علمش

خـروش لشکر او انتقام خون خداست

نـدای حنجر خـونین سیـدالشهداست

نقاب غیبت خود را ز چهره باز کند

رخ نیـاز بـه درگـاه بــی‌نیـاز کند

مسیح پشت سر حضرتش نماز کند

برای بیعت او دست خـود دراز کند

نگه کنید شهیدان چه گونه سرمستند

برای یاری او زنده گشته، صف بستند

بیا که حجر ز هجر تو اشک می بارد

بیا که کعبه بـه دور سرت طواف آرد

بیا که بـر قـدمت رکن، دیده بگذارد

بیا که فاطمـه تنهـا تـو را تو را دارد

بیا که تا تو نیایی، زمان محرمِ توست

بیا که پیرهــن پـاره تو پرچم توست

بیا که قلب جهان بی قرار توست، بیا

بیا که چشم همه اشکبار توست، بیا

بیا که تیـغ خدا ذوالفقار توست، بیا

بیا که فاطمه چشم انتظار توست، بیا

بیا که «میثم» دل سوخته به محضر تو

گلاب اشک فشاند به خاک مادر تو

غلامرضا سازگار

ای عرشیان خاکِ عزا بر سر بریزید *محرم- عاشورا- کربلا-----

باسم ربّ الحسین علیه السلام

ای عرشیان خاکِ عزا بر سر بریزید
ای ساکنان آسمان ها پر بریزید
ای کاش اهلت را فرو می بردی ای خاک
خون گریه می کردی و خون می خوردی ای خاک
روز بزرگ محشر کبراست امروز
یا روز عالم سوز عاشوراست امروز؟
جنگ میان حق و باطل گشته آغاز
قومی به چاه نیستی ، قومی به پرواز
این جنگ تا صبح قیامت پایدار است
بر خلق عالم حق و باطل آشکار است
این نکته در فریاد خون هر شهیدی است
ای اهل عالم کی حسینی، کی یزیدی است؟
گردون بدان وسعت ز گردش مانده امروز
خورشید خون از چشم خود افشانده امروز
امروز جسم میهمان نیزه داران
هم سنگ باران می شود هم تیرباران
امروز دل از شعله مالامال گردد
قرآن به زیر دست و پا پامال گردد
امروز حق آل پیغمبر ادا شد
رأس حسین او به ده ضربت جدا شد
انگار می بینم که در آغوش گودال
صیاد خوشحال است و صیدش رفته از حال
انگار می بینم قمر در خون نشسته
گودال پر گردیده از نیزه شکسته
انگار می بینم که ماه انجمن ها
افتاده در دریای خون تنهای تنها
انگار می بینم به پیش چشم بلبل
نیش هزاران خار را در قلب یک گل
انگار می بینم همه عالم سیاه است
انگار می بینم خدا در قتلگاه است
انگار می بینم که یک گردون ستاره
می تابد از اندام جسمی پاره پاره
انگار می بینم زمین دریای خون شد
خورشید بر کف قاتل از مقتل برون شد
انگار می بینم جراحات تنش را
زهرا تماشا می کند جان دادنش را
انگار می بینم چو مرغ بی پر و بال
یک اسب بی صاحب برون آید ز گودال
انگار می بینم که زینش واژگون است
انگار می بینم که یالش غرق خون است
انگار می بینم سری بالای نیزه است
انگار می بینم که زهرا پای نیزه است
انگار می بینم که طفلی داغدیده
از ترس زیر بوته ی خار آرمیده
انگار می بینم برای گوشواره
چون قلب زهرا گوش ها گردیده پاره
انگار می بینم حرم آتش گرفته
دامان طفلی محترم آتش گرفته
انگار می بینم فضا لبریز دود است
پنهان به زیر خارها یاس کبود است
انگار می بینم که زیر تازیانه
بر دسته گل های خدا مانده نشانه
انگار می بینم که در اطراف گودال
از ضرب کعب نی زمین خوردند اطفال
انگار می بینم که پشت خیمه مادر
انداخته خود را به روی قبر اصغر
انگار می بینم که با افغان و ناله
در قلب صحرا گم شده طفلی سه ساله
انگار می بینم که همچون شاخه ی یاس
افتاده زیر پا چو قرآن، دست عباس
انگار می بینم تنی در خون نشسته
اعضاش پاره استخوان هایش شکسته
انگار می بینم ز پیغمبر بریدند
هجده جوان هاشمی را سربریدند
انگار می بینم به خون خفتند یاران
کردند دشت کربلا را لاله باران
انگار می بینم غل و زنجیر کین را
بر ناقه زخم پای زین العابدین را
انگار می بینم در آن صحرا یکی نیست
پرسد گناه این زنان و دختران چیست
در چنگ شاهین مانده مرغی بی پر و بال
نامردها! کشتید زینب را به گودال
***
ای از سقیفه کرده بیرون دست کینه
ای از مدینه بغض زهرایت به سینه
سیلی مزن بر صورت طفل سه ساله
آخر مگر او از فدک دارد قباله؟
***
پیوسته میثم! شعله ات از دل برآید
تا منتقم از پرده ی غیبت در آید

غلامرضا سازگار

غدیر عید همه عمر با على بودن // عید غدیر// // //

غدیر عید همه عمر با على بودن

غدیر آینه‏دار على ولى الله ست

 

غدیر حاصل تبلیغ انبیا همه عمر

غدیر نقش ولاى على به سینه ماست

 

غدیر یک سند زنده ، یک حقیقت محض

غدیر از دل تنگ رسول عقده گشاست

           

غدیر صفحه تاریخ وال من والاه

غدیر آیه توبیخ عاد من عاد است

 

هنوز لاله اکملت دینکم  روید

هنوز طوطى اتممت نعمتى گویاست

           

هنوز خواجه لولاک را نداست بلند

که هر که را که پیمبر منم ، على مولاست

           

بگو که خصم شود منکر غدیر ، چه باک

که آفتاب، به هر سو نظر کنى پیداست

           

چو عمر صاعقه، کوتاه باد دورانش

خلافتى که دوامش به کشتن زهراست

  حاج غلامرضا سازگار

"رافت" در آستان تو تفسیر می­شود//نجواي رضوي

"رافت" در آستان تو تفسیر می­شود
دل با خیال حسن تو تسخیر می­شود
صدها هزار نامه آلوده از گناه
با یک نگاه عفو تو تطهیر می­شود
پیش از اجل به خانه چشمم قدم گذار
تعجیل کن! فدات شوم! دیر می­شود
حتی سکوت در حرم تو عبادت است
اینجا نفس به یاد تو تکبیر می­شود
اینجا اگر کبوتر دل آید از بهشت
اطراف گندم تو زمین گیر می­شود
دیوانه می­شود دل عاقل در این حرم
دیوانه ای که عاشق زنجیر می­شود
صیاد را به نیم نگهت صید می­کنی
آهو به یک ضمانت تو شیر می­شود
 

غلامرضا سازگار

چه ظلم‌ها که به اولاد مصطفی کردند // مرثیه امام صادق (ع)

چه ظلم‌ها که به اولاد مصطفی کردند
خدا گواست به آل علی جفا کردند
گلوی تشنه بریدند از حسینش سر
سر مقدس او را به نیزه‌ها کردند
امام چارم ما را به شام آوردند
میان خلق ورا خارجی صدا کردند
امام پنجم ما را به زهر کین کشتند
بسا ستم که به آن حجت خدا کردند
به بیت حضرت صادق هجوم آوردند
قیامتی دگر از این ستم به پا کردند
سر برهنه دل شب ز خانه‌اش بردند
چه ظلم‌ها که به آن نجل مصطفا کردند
در آن سیاهی شب، اهل بیت آن مظلوم
گریستند و برای پدر دعا کردند
همه سواره و او را پیاده می‌بردند
نه رحم کرده، نه از حضرتش حیا کردند
سه بار تیغ کشیدند بهر کشتن او
عجب به عهد رسول خدا وفا کردند!
امام صادق ما را به زهر کین کشتند
مدینه را زغمش دشت کربلا کردند
هزار مرتبه نفرین حق بر آن قومی
که خط خویش ز آل علی، جدا کردند
برای غصب خلافت زدند زهرا را
چه شد که کودک ششماهه را فدا کردند
به جای شاخۀ گل بار هیزم آوردند
حقوق فاطمه را پشتِ در ادا کردند
بسوز و شعله برافروز از جگر «میثم»
که حمله بـر حرم وحی کبریا کردند

غلامرضا سازگار

کاش یک شب شمع بودم در شب تار بقیع//بقیع

کاش یک شب شمع بودم در شب تار بقیع
تا سحر می‌سوختم چون قلب زوار بقیع
کاش می‌شد مخفی از وهابیان سنگدل
می‌نهادم نیمه شب صورت به دیوار بقیع
قبه و قبر و رواق و خانه و گلدسته داشت
ای مدینه از چه ویران گشت آثار بقیع
نیست حق گریه‌اش بر چار قبر بی‌چراغ
زائری کز راه دور آید به دیدار بقیع
ماه، زائر، اختران، اشکند و گنبد، آسمان
صورت مهدی شده شمع شب تار بقیع
آب، خون و دانه اشک و ناله‌اش سوز جگر
هر که شد مرغ دل زارش گرفتار بقیع
گر زنان را نیست ره در این گلستان، غم مخور
شب که خلوت می‌شود زهراست، زوار بقیع
اینکه آثارش بوَد باقی میان دشمنان
دست حق بوده‌ست از اول نگهدار بقیع
گر به دقت بنگری بر این امامان غریب
می‌چکد پیوسته اشک از چشم خونبار بقیع
بس که آغوشش پر است از لاله‌های فاطمه
بوی جنت خیزد از دامان گلزار بقیع

غلامرضا سازگار 

در مقام زن ولی مردانگی قانون توست // حضرت خدیجه(س)

 

در مقام زن ولی مردانگی قانون توست
تا قیامت هر کجا مؤمن بوَد، ممنون توست

بردباری، صبر، دینداری همه مرهون توست
هر که از اسلام دارد بهره‌ای، مدیون توست

مصطفی ز آغاز، یاری جز تو و حیدر نداشت
در مقام و منزلت مانند تو همسر نداشت

این سه اصل آمد از اول باعث ترویج دین
هست تو، خُلق نبی، تیغ امیرالمؤمنین

از تمام هست خود یکسر فشاندی آستین
راستی این است در اسلام، دین راستین

با علی همگام در احیای قرآن بوده‌ای
پیشتر از بعثت احمد مسلمان بوده‌ای

مؤمنین از چون تو مادر تا قیامت سرفراز
مسلمین آرند بر خاک درت روی نیاز

 
بر تو می‌بالد محمّد، بر تو می‌نازد حجاز
با محمّد خوانده‌ای پیش از شب بعثت، نماز

مـادر زهرا سلام الله بر جان و تنت
یازده خورشید سر زد از سپهر دامنت

کرد در ماه خدا روح تو پرواز از بدن
گشت مهمان در جوار قرب حی ذوالمنن

بود سال رحلتت سال غم و رنج و محن
جامۀ ختم رسالت شد بر اندامت کفن

گشت عام الحزن بر ختم رسل، سال غمت
شد روان از دیده‌اش بر چهره اشک ماتمت

ای در امواج بلاها با محمّد رهسپر
در هجوم سنگ‌ها جان محمّد را سپر

بر محمّد از همه زن‌های عالم خوب‌تر
مصطفی را سوز داغت ماند عمری بر جگر

بارها زین غصه چشم سید بطحا گریست
بلکه در شـام زفاف حیدر و زهرا گریست

ما به تو گریان، تو را لب در جنان پر خنده باد
همچو جان در قلب یاران خاطراتت زنده باد

شوکت و جاه و جلال و عزتت پاینده باد
منطقت تا حشر بر بوجهل‌ها کوبنده باد

 

غلامرضا سازگار

اي ز صد هاجرت درود و سلام // حضرت خدیجه(س)

 

اي ز صد هاجرت درود و سلام                           

كرده مريم به محضر تو قيام

 

همسر مصطفي درود درود

مادر فاطمه ،‌سلام سلام

 

همتت وقف مكتب توحيد

ثروتت پشتوانه ي اسلام

 

هم سلام تو را رسانده خدا

هم به تو فخر كرده خيرالانام

 

پا نهادي فراتر از مريم

در جلال و كمال و قدر و مقام

 

از سر عالمي كشيدي دست

با رسول خدا شدي همگام

 

دخترت كوثر رسول خدا
پسرانت به جن و انس امام

 

با ادب بايد از تو گفتن مدح

با وضو بايد از تو بردن نام

 

چشم دين بر جمال تو روشن
دل احمد به وصل تو آرام

 

مؤمنين را يگانه مامي تو

مادر يازده امامي تو

 

غلامرضا سازگار

دریغا کز گنه پروا نکردم//رمضان

 

دریغا کز گنه پروا نکردم
پرم دادی ولی پر، وا نکردم
                                                                                                                                                                             تو از بی شرمی من شرم کردی
من از شرم تو هم پروا نکردم 
                                                                                                                                                                 

چنان غافل شدم از تو که یک عمر
تو را گم کردم و پیدا نکردم 
                                                                                                                                                                     

قدم از کثرت پیری دو تا شد
به یکتاییت قامت تا نکردم 
                                                                                                                                                                

کی‌ام من؟ قطره‌ای ناچیز، افسوس!
که خود را وصل بر دریا نکردم
                                                                                                                                                                    

دریغا روزها بگذشت و شب رفت
که من اندیشه از فردا نکردم 

به من نزدیک‌تر بودی تو از من
چرا من دوری از دنیا نکردم؟
                                                                                                                                                                             به مولا، آنچه شد با من، از آن بود
که خود را بنده ی مولا نکردم

مسیحا در کنارم بود و افسوس
دلم را با دَمش احیا نکردم

 

غلامرضا سازگار

به زخم فرق تو نازد خداي داد گرت//مرثيه حضرت امير(ع)

به زخم فرق تو نازد خداي داد گرت
که گشت آب وضوي نماز خون سرت
نشست تيغ به فرق سرت چهار انگشت
درست وقت دعا جاي سجده شد سپرت
ستارگان همه تا صبح گريه مي کردند
به لحظه هاي مناجات و گريه سحرت
به فرق پاک تو يک زخم را همه ديدند
چه زخم ها که نديدند و بود بر جگرت
چه سال ها که عزا دار همسرت بودي
به ديده اشک عزا بود و بر جگر شررت
زدشمنان چه بگويم که با تو چون کردند
شکست روز و شب از جهل دوستان کمرت
خبر نداشت کسي از غم دلت ، يک عمر
سکوت کردي و مي سوخت پاي تا به سرت
تو آن هماي هميشه بلند پروازي
که با شهادت زهرا (س) شکست بال و پرت
ستاده اند ملايک به پيشواز، ولي
نشسته اند يتيمان کوفه منتظرت
ز هوش رفتي و افتادي و همه ديدند
که شسته شد سرت از اشک ديدة پسرت
تمام عمر ز وصف تو دم زند "ميثم"
به اين اميد که فردا نيفتد از نظرت

غلامرضا سازگار

امشب رسد از سامره بوی گل نر گس // مولودي امام زمان(عج)

 

امشب رسد از سامره بوی گل نر گس
گلها همه چشمند به سوی گل نر گس

بگرفته همه خوی به خــــــوی گل نرگس
نرگس زده لبخند به روی گل نرگس

گمگشته در انـــوار الهی کــــــره ی خاک
صوت صلوات است که سر برده زافــلاک

تا دوست زند خنده وتا خصم شود کــــور
گــــــردیده زمین بر سر گردون طبق نور

هم سامـــــره سینا شده هم بیت ولا طور
ریزد عوض گل به زمین با ل وپر حــور

خــورشیدِ رخ مهـــــدی سر زد شب نیمه
بر چــهره گل انداخـــته لبخند حکیمه

روید گل تــــوحید زکــــوه وچمن امشب
یوسف شده از مصر مقیم وطـــــن امشب

یعقـــــوب شنیده است بـوی پیرهن امشب
مهدی زده لبخــــــند به روی حسن امشب

خــــــیزید وبه بینید گلســــتان حسن را
در دست حسن لا لـــــۀ بستان حسن را

خـــیزید که از پارۀ دل گــل بفشـا نید
وز کـــوثر نـــورآتش دل را بنشا نید

بر منتظران این خبر خوش برسانید
کامشب شب قـــدر است همه قــــدر بدانید

با نــــور نــوشتند به پیشانی خـــــورشید
ماهـــــی که جهان منتظـرش بود درخشید

این صــورت توحـــید ویا آیۀ نور است
این قامت طــوباست ویا نخلۀ طوراست

داود نبــی را به لب آیا ت زبـوراست
یا برلب مهدی سخن از روز ظهــور است

گـوش همه بر زمـزمۀ یارب مهدی است
ای منتظران مـژده که امشب شب مهدی است

ای منتظـران یا فته غــــم خاتمه امشب
تبریک که روشن شده چشم همـــه امشب

بشکفت به شوق وشعف وزمـــزمه امشب
گـل از گـل لبخـند بنـی فاطمه امشب

مــرغان بهشتـی شده آوارۀ مهدی
گـردند به دور وبــرِِ گهـوارۀ مهدی

مهـدی است که احیاگر قانون حسین است
مهدی است که شمشیرش مد یِِون حسین است

او وارث پیراهـن گلگون حسین است
والله قسم منتقـم خون حسین است

برپرچمش این نقش عیان با خط نور است
ای منتظران مژده که هنگام ظهـور است

این یوسف زهراست که سوی وطــن آید
این ماه دل آراست که در انجــــــــمن آید

این جان جهان است که اینک به تـن آید
بر منتظـــــران پاسخ یا بـــن الحسن آید

خـــیزید حضـــــور پسر فاطمه امشب
لبیک بگــوئید به مهدی همه امشب

بـــوی نفس حجت ثانــــی عشر آیــد
ای شب حرکت کن که به زودی سحر آید

ای صبح بیا تا شب هجــــرا ن به سرآید
خـورشید بنی فاطمه از کعــبه بر آید

عیسی زفـلک بازآ مــا صبر نداریم
تـــا پشت سر یــار نمـازی بگذاریم

  ای احمد ثا نی زحـــرا جلوه گری کن
ای وارث پیغمـبر پیغــامبـری کن

تنها پسرزهــرا مــــارا پــــدری کن
این قــافـلـــۀ گمشده را راهبری کن

در هجر شبان اشک فشان این رمه تاکی؟
دوران فـراق پسر فــــاطمــــه تاکی؟

ای غصّـــه اسلام هم آغـــوش تو مهدی
ای نالۀ خامــوشان در گـوش تو مهدی

ای پــرچم ثارالله بــر دوش تـو مهدی
ای خـون دل واشک بصر نوش تو مهدی

ای موسی عمـران چه شود تا به مصافی
چـــون سینۀ دریادل فــرعون بشکافی

ای نام تو ذکـر خوش شام وسحـر ما
ای خاک رهت مــادرمـا وپـــدر مـا

ای باغ تـو را لاله زخــون جگـر ما
ما منتظـر استیم وتـوئی منتظَر ما

باز آ که چـراغ همه رخسار تـو باشد
میثـم صله ی شعـرش دیدار تو باشد

غلامرضا سازگار

 

تو دل از من برده‌ای بسیار یابن العسکری //نجوای مهدوی

 

تو دل از من برده‌ای بسیار یابن العسکری

من تو را نشناختم یک بار یابن العسکری

 

گه نجف گه کربلا گه سامره گه کاظمین

داشتم با حضرتت دیدار یـابن العسکری

 

دیده‌ای کز دیـدن روی تـو نـابینا بـود

کمتر است از نقش بر دیوار یابن العسکری

 

گرچه لایق نیستم، ای خوبتر از جان بیـا

پا به چشمم از کرم بگذار، یابن العسکری

 

دشمنانت کارشان جز دشمنی با شیعه نیست

شیعه غیر از تـو ندارد یار، یـابن العسکری

 

بی تـو شادی جا نـدارد بین ما، مولا بیا

کوه غم از دوش ما بردار یابن العسکری

 

برگ برگ لاله‌ها در باغ و بستان شاهدند

بی تو گل هم شد به چشمم خار، یابن العسکری

 

گرچه گم کردند چشمان گهربارم تو را

باز می بینم فقط تنها تو را دارم تو را

غلامرضا سازگار

ای بهشت سامره! امشب جهان آرا شدی //نجوای مهدوی

 

ای بهشت سامره! امشب جهان آرا شدی

بـا گلِ لبخندِ ماهِ نـرگس از هم وا‌شدی

 

نی عجب، گر عالمی گردید از بوی تو مست

زآنکه امشب مستِ بویِ نرگسِ زهرا شدی

 

آسمانی لاله ی نـرگس شکفتی در زمیـن

ماه بزم عرشیان، خورشید سامرا شدی

 

بـا طلوع صبح از مشرق برآیـد آفتاب

آفتـاب فاطمه وقت سحر پیـدا شدی

 

گاه در دامان نرگس گاه در دست حسن

نور خود را بذل کردی ماه محفل‌ها شدی

 

آسمانی‌ها زمین بوس تـو بـودند از ازل

از چه ‌ای جان جهان‌ها همنشین با ما شدی

 

در محافل حاضری، در دیـده پیدا نیستی

از نظرها غـایبی و انـجمن آرا شدی

 

ای وجود از مقدمت آباد! یا مهدی بیا

عید میلادت مبارک باد! یـا مهدی بیا

غلامرضا سازگار

آسمان! امشب جمال حق تعالی را ببین//مولودي امام زمان(عج)

 

آسمان! امشب جمال حق تعالی را ببین

نیمه ی ماه محمد، ماه زهـرا را ببیـن

 

بـرفراز دست مولانـا امام عسگری

ماه نـرگس، آفتاب عالم آرا را ببیـن

 

پای تا سر، سر به سر، آئینه شو آئینه شو

چون شدی آئینه آن رخسار زیبا را ببین

 

با همه سیّارگان دور زمین آور طواف

آفتابِ بـامدادِ عـرشِ اعـلا را ببیـن

 

روح شو، بـر بـام شهر سامره پرواز کن

چشم شو، خورشید غایب از نظرها را ببین

 

بـر فـراز مهـد مهدی پـرواز کن

لحظه لحظه شمع جمع آل طاها را ببین

 

همچو نرگس با گل لبخند از هم باز شو

در ریاض نور، حُسن حق تعالی را ببین

 

ای چراغ ماه، از خورشید زیباتر شدی

غرق در انوار حُسن حق ز پا تا سر شدی

غلامرضا سازگار

این یوسف زهراست که سوی وطن آید//انتظار ظهور

 

این یوسف زهراست که سوی وطن آید

این ماه دل آراست که در انجمن آید

 

این جان جهان است که اینک به تـن آید

بر منتظران پاسخ یابن الحسن آید

 

خیزید حضور پسر فـاطمه امشب

لبیک بگویید به مهدی همه امشب

 

بوی نفس حجـت ثانی عشر آید

ای شب حرکت کن که به زودی سحر آید

 

ای صبح بیا تا شب هجرا ن به سر آید

خورشید بنی فاطمه از کعبه بـر آید

 

عیسی ز فلک بازآ، ما صـبر نداریم 

تا پشت سر یار نمازی بگذاریم

 

ای احمد ثانی ز حرا جلوه‎گری کن

ای وارث پیغمبر پیغامبری کن

 

تنها پسر زهرا، ما را پدری کن

این قافله ی گمشده را راهبری کن

 

در هجر شبان اشک فشان این رمه تا کی؟

دوران فراق پسر فاطمه تا کی؟

ای غـصّه ی اسلام هم آغوش تو مهدی

ای ناله ی خاموشان در گوش تو مهدی

 

ای پرچم ثارالله بر دوش تو مهدی

ای خون دل و اشک بصر نوش تو مهدی

 

ای موسی عمران چه شود تا به مصافی

چون سینه ی دریا دل فرعون بشکافی

 

ای نام تو ذکر خوش شام و سحر ما

ای خاک رهت مادر ما و پدر ما

 

ای باغ تو را لاله ز خون جگر ما

ما منتظر هستیم و تـویی منتظَر ما

غلامرضا سازگار

 

این صورت توحید و یا آیه ی نور است//

 

این صورت توحید و یا آیه ی نور است

این قامت طوباست و یا نخله ی طور است

 

داود نبی را به لب آیات زبور است

یا بر لب مهدی سخن از روز ظهور است

 

گوش همه بر زمزمهی  یارب مهدی است

 ای منتظران مژده که امشب شب مهدی است

 

ای منتظران یافته غم خاتمه امشب

تبریک که روشن شده چشم همه امشب

 

بشکفت به شوق و شعف و زمزمه امشب

گل از گل لبخند بنی فاطمه امشب

 

مرغان بهشتی شـده آواره ی مهدی

گردند به دور و برِِ گهواره ی مهدی

 

مهدی است که احیاگر قانون حسین است

مهدی است که شمشیرش مدیِِون حسین است

 

او وارث پیراهن گلگون حسین است

والله قسم منتقم خون حسین است

 

بر پرچمش این نقش عیان با خط نور است

ای منتظران مژده که هنگام ظهـور است

غلامرضا سازگار

 

امشب رسد از سامره بوی گل نرگس//

 

امشب رسد از سامره بوی گل نرگس

گل ها همه چشم‎اند به سوی گل نرگس

 

بگرفته همه خوی به خوی گل نرگس

نرگس زده لبخند به روی گل نرگس

 

گمگشته در انوار الهی کره‎ی خاک

صوت صلوات است که سر برده زافلاک

 

تا دوست زند خنده و تا خصم شود کور

گردیده زمین بر سر گردون طبق نور

 

هم سامره سینا شده هم بیت ولا طور

ریزد عوض گل به زمین بال و پر حور

 

خورشیدِ رخ مهدی سر زد شب نیمه

 بر چهره گل انداخته لبخند حکیمه

 

روید گل توحید ز کوه و چمن امشب

یوسف شده از مصر مقیم وطن امشب

 

یعقوب شنیده است بـوی پیرهن امشب

مهدی زده لبخند به روی حسن امشب

 

خیزید و ببینید گلستان حسن را

در دست حسن لاله بستان حسن را

خیزید که از پاره دل گل بفشانید

وز کوثر نور آتش دل را بنشانید

 

بر منتظران این خبر خوش برسانید

کامشب شب قدر است همه قدر بدانید

 

با نور نوشتند به پیشانی خورشید

ماهی که جهان منتظرش بود درخشید

غلامرضا سازگار

 

یوسف گمگشته بوی پیرهن آید از او //نجوای مهدوی

یوسف گمگشته بوی پیرهن آید از او

بی تبر کار خلیل بت شکن آید از او

 

یا امام منتقم ای یوسف زهرا بیا

ای شب تاریک را صبح جهان آرا بیا

 

ای یگانه وارث خون های عاشورا بیا

ای صدای انتقام زینب کبرا بیا

 

آفتاب فاطمه از آن سوی صحرا بیا

ای شبان ما ببین حال دل مارا بیا

 

گرگ آدم خوار دم ازحقّ آدم می زند

چنگ بر دل های مظلو مان عالم می زند

 

یوسف زهرا ببین آنان که زهرا را زدند

جای عرض تسلیت امّ ابیها را زدند

 

تا قیامت پیروان راه مولا را زدند

علم ودین ودانش و ایمان وتقوارا زدند

 

نور وقدر وکوثر و یاسین وطاها را زدند

فاش گویم کلّ مظلومان دنیا را زدند

 

شیعه می سوزد هماره ، شیعه می گرید مدام

تا زفریاد تو بر خیزد خروش انتقام

صبر کن یا فاطمه فریاد پشت در مزن

طایر جان امیرالمؤمنین پَرپَر مزن

 

یا علی از ناله چاه کوفه را آذر مزن

یا حسین ازنوک نی آتش به خشک وتر مزن

 

زینب کبرا  دگر بر چوب محمل سر مزن

چاک بر پیراهن خود پای طشت زر ، مزن

 

می رسد روزی که عترت را شود روشن دو عین

خیزد از مهدی صدای یا لثارات الحسین

 

ای گریبان چاک، صبح جمعه بر دیدار تو

ای همه یوسف رخان، گم گشته ی بازار تو

 

ای گناه ما هماره باعث آزار تو

ای مسیح آسمانی فردی از انصار تو

 

ای شرار خشم حق در تیغ آتش بار تو

ای سرشک چشم زهرا بر گل رخسار تو

 

قلب شیعه بیقرار توست یابن العسکری

فاطمه چشم انتظار توست یابن العسکری

 

یوسف گمگشته تو ، کنعان همه عالم ، بیا

ای یگانه منجی ذریّه ی آدم بیا

 

ناخدا ! بهر خدا در این محیط غم بیا

ای گرامی زاده ی پیغمبر خاتم بیا

غلامرضا سازگار

یا محمد نقش جاء الحق به بازویش ببین//مولودی امام زمان (عج)

 

یا محمد نقش جاء الحق به بازویش ببین

ذوالفقار حیدری در تیغ ابرویش ببین

 

یک جهان توحید در چشم خدا جویش ببین

روی خود ، روی خدا درمصحف رویش ببین

 

صوت قرآن بشنو و لعل سخن گویش ببین

ُخلق خود در خُلق وخوی خویش، در خُویَش ببین

 

اوست نوزادی که بر عالم امامت می کند

قائم است و با قیام خود قیامت می کند

 

آی اسرائیلیان!موسی است این موسی است این

ای مسیحیّون ! همانا حضرت عیسا ست این

 

ای مسلمانان عالم بر همه مولاست این

 ای تمام اهل دنیا ! مصلح دنیاست این

 

ای همه ایرانیان !  ازدوده ی کسرا ست این

ای همه سادات عالم یوسف زهراست این

 

ای شب هجران ! سپاه صبح می آید ز دور

شیعیان آماده نزدیک است ایّام ظهور

 

مهدی آمد تا لوای عدل رابر پا کند

مهدی آمد تا جهان را جنت الاعلا کند

 مهدی آمد تا گره از کار عالم واکند

مهدی آمد تا دوباره معجز موسا کند

 

او زمین را از عدالت سینه ی سینا کند

او همه فرعونیان را غرق در دریا کند

غلامرضا سازگار

 

لاله های نرگس ! امشب باغ را زینت کنید //مولودي امام زمان(عج)

 

لاله های نرگس ! امشب باغ را زینت کنید

باغ را زینت کنید از باغبان دعوت کنید

 

با گل دامان نرجس لحظه ای خلوت کنید

تا سحر با آن نگار نازنین صحبت کنید

 

صورت حق جستجودرآن نکو سیرت کنید

با امام عصر یکبار دگر صحبت کنید

 

اهل مجلس باز وصف ماه مجلس بشنوید

بوی یاس از نرگس دامان نرگس بشنوید

 

نرجسا ! ماه هزاران انجمن آورده ای

آفتاب حسن حیّ ذوالمنن آورده ای

 

لاله ی سرخ حسینی بر حسن آورده ای

باز در عالم خلیل بت شکن آورده ای

 

یوسف کنعان ما را در وطن آورده ای

یا که بر یعقوب بوی پیرهن آورده ای

 

بر تو و فرزندت ای پا کیزه مادر آفرین

از خدا و احمد و زهرا و حیدر آفرین

 

این مسیح آفرینش پیشتر از آدم است

این چراغ طور بینش این فروغ عالم است

این کلام الله ناطق این کتاب محکم است

این مسیحای مسیحا این امام مریم است

 

این صفا این مروه این حجراین حرم این زمزم است

این امید انبیا از بوالبشر  تا خاتم است

 

این تمام چارده معصوم در یک صورت است

این نه یک نوزاد این پیر تمام خلقت است

 

نرجس!امشب خلق را در وجد و شورآورده ای

یک قمر نه چارده خورشید نور آورده ای

 

ِسرِّ ده فرمان موسی را زطور آورده ای

مصحف وانجیل وتورات وزبور آورده ای

 

مصطفی را از حرا یا غار ثور آورده ای

بر تمام انبیاء وجد وسرور آورده ای

 

جان عالم باد قربانت که مهدی زاده ای

ای سلام ازحیّ سبحانت که مهدی زاده ای

غلامرضا سازگار

طالب خون خدا متی ترانا و نراک //مولودی امام زمان(عج)

 

طالب خون خدا متی ترانا و نراک

یابن مصباح الهدی متی ترانا و نراک

 

چه شود با تو کنم گریه سر قبر حسین

در مزار شهدا، متی ترانا و نراک

 

صبح جمعه ناله‌ام أین معزُّ الاولیاست

می‌زنم تو را صدا، متی ترانا و نراک

 

نیمه‌های دل شب کنار دیوار بقیع

دهم آهسته ندا، متی ترانا و نراک

 

میزند تو را صدا از سر نیزه‌ها هنوز

سر از بدن جدا، متی ترانا و نراک

 

چه شود ببینمت کنار بین الحرمین

سر و جان کنم فدا، متی ترانا و نراک

 

زخم قلب پسر فاطمه را مرهم نیست

بی ظهورت اَبدا، متی ترانا و نراک

 

چه شود از گل رویت بدهی یک صدقه

سر راهی به گدا، متی ترانا و نراک

 

چهره بگشا و ز آینه ی خونین دلم

زنگ محنت بزدا، متی ترانا و نراک

 

 غلامرضا سازگار

مدینه و گل لبخند سیدالشهداست // میلاد حضرت علی اکبر(ع)

 

مدینه و گل لبخند سیدالشهداست
شب است و خانه ثارالله و چراغ هداست

خدا عجب پسری داده بر امام حسین
که پای تا به سر آیینۀ رسول خداست

علی است نام و علی جلوه و علی آئین
علی جلال و علی صورت و علی سیماست

تمام چشم شده بـاغبان گلشن وحی
نگاهش از همه جانب به لالۀ لیلاست

تمامِ نـور بـود ذرّه، روی او خورشید
تمامِ حسن بود قطره، حسن او دریاست

خدا بـه یوسف زهرا دوباره یوسف داد
چه یوسفی که سراپای یوسف زهراست

هر آنکه دید جمال ورا به حیرت گفت
محمد است ؟علی؟ یا که سیدالشهداست؟

محمد است علی؟ یاحسین؟ یاحسن است؟
به پنج تن قسم این حُسن کلِّ پنج تن است
***
ز بـحر نـور درخشید گوهری دیـگر
و یا به دست خدیجه است کوثری دیگر

مـدینه مکه شده، مکه بیت عبـدالله
کنـار آمنه بینـم پیمبـری دیـگر

و یا که مکه شده خانۀ امام حسین
و یا ز کعبه درخشیده حیدری دیگر

دوباره فاطمه آورده یک امام حسن
و یا عیان ز حسین است منظری دیگر

مـگر که ام‌بنین بـاز زاده عبـاسی
ظهـور کرده زعبـاس، منظری دیـگر

مگر دوبـاره حسینی دگـر ظهور کند
که بـاز جلوه کند روی اکبری دیـگر

به جز درِ حرمش را که باب قرب خداست
خداشناس نیـم گر زنـم دری دیـگر

***
همین بس است مرا لطف و رحمت وکرمش
که جان کبوتر بام و دلم بود حرمش

قدش چو نخلۀ طوبا و هر دلی چمنش
رخش چراغ وجود و وجود، انجمنش

عجب مدار اگر آید از ریاض بهشت
زند رسول خدا بوسه بر لب و دهنش

ز مکتبِ «اَوَلَسنا عَلَی الحق‌»اش پیداست
که جان تازه دهد بر حسین، با سخنش

هزار قـافـله دل از پیمبران خـدا
زدند چنگ محبت به زلف پر شکنش

تن مطهـرش از جان پاک نیکوتـر
سلام خلق و سلام خدا به جان و تنش

عجب نـدارم اگر بشنوند بوی بهشت
هزار یـوسف مصری ز بوی پیرهنش

قرار می‌دهد از دست، روی دست پدر
زبس که عاشق شمشیرها بـود بدنش

***
گشوده دیده به رخسار دلربای حسین
به عالم آمده تا جان کند فدای حسین
***
نخورده شیر بـود تشنه کامِ جامِ الست
به غیر دوست زده پشت پا به هر چه که هست

علی، حسین، حسن، زینبین یـا عباس
به هم دهند ورا همچو لاله دست به دست

دو دست در دل قنداقه و دو چشم به دست
دلش بـه سلسلۀ زلف یـار شد پـا بست

گرفت جان به کف و ایستاد بر سر پا
به زخم‌های تنش چوبه‌های تیر نشست

سلامِ عشق بـر آن عاشق خداجـوئی
که هر چه را که به جز عهد دوست بود،شکست

روا بود که ننوشند خلق، آب حیات
زجام او که زجام عطش بود سرمست

اگـر نبـود خطا، آشـکار می‌گفتم
که این پسر بود از کودکی حسین پرست

***
جهان فداش که تا پای جان حسینی بود
هنوز نامده در این جهان حسینی بـود
***
الا تمام محمد به خلق و خوی و مرام
به خلق و خوی و مرام محمدیت سلام!

تـوئی شهید ولایت که از ولیت درود
توئی علی که ولیِّ خدات گفته سلام

شب ولادت تو آسمان به حیرت گفت:
که صبح یازدهم کس نـدیده مـاه تمام

قیام‌ها بـه قیـام تـو متصل بـایـد
که زندگیت سراسر قیام بـود قیام

توئی که از شب میلاد بر قد و قامت
قُماط بـود بـه حج شهادتت احـرام

شهادت تـو بـه تـوحید آبـرو بخشید
ولایت تو همان دین ماست در اسلام

اگر چه نیست نکوتر عبـادتی ز نماز
بدون مهر تـو حتی بـود نماز حرام

***
هماره نـور دهد مشعل هدایت تـو
تمام طاعت "میثم" بود ولایت تو

غلامرضا سازگار

 

همه در حیرتم امشب // میلاد حضرت علی اکبر(ع)

 

همه در حیرتم امشب، که شب هیفده ماه ربیع است و یا یازده غره شعبان معظم،

شب میلاد محمد شده یا آینة طلعت نورانی احمد به سر دست حسین است و یا آمده از غار حرا باز محمد؟

عجبا این گل نورسته علی اکبر لیلاست،

بگو یوسف زهرا است،

بگو آینة طلعت طاهاست،

بگو دسته گل فاطمة ام ابیهاست،

بگو روح بتول است،

بگو جان رسول است،

سلام و صلوات همه بر خُلق و خصالش

به جلالش به جمالش،

همه مبهوت کمالش

همه مشتاق وصالش،

که سراپاست همه آینه احمد و آلش،

چه به خلقت چه به طینت چه به صورت چه به سیرت چه به قامت چه به هیبت،

همه بینید در این خال و خط و چهره گل روی رسول دو سرا را.
***
خانة یوسف زهراست زیارتگه پیغمبر اکرم

نگه آل محمد به جمالی است که خود شاهد رخسار دل آرای محمد شده اینک،

همگی چشم گشودند به سویش،

به گمانم که گره خورده دل نور دل فاطمه بر طرّة مویش،

شده جا در بغل عمه و آغوش عمویش،

نگه ماه بنی هاشمیان بر گل رویش،

نفسش نفخة صور و نگهش آینة نور و قدش نخلة طور و به دمش معجز عیسا،

به لبش منطق موسی،

همه ماتش همه مستش

همه دادند به هم دست به دستش،

همه گل بوسه گرفتند ز پیشانی و لعل لب و خورشید جمالش

همه دادند سلامش

همه دیدند به مهر رخ او وجه خدا را.
***
نگه از دامن مادر به گل روی پدر دوخته گویی،

که ز شیری به تجلای الهی شده چون شعلة افروخته،

سر تا به قدم سوخته،از روز ولادت

بسی آموخته این درس که باید به جراحات تنش آیة ایثار و شهادت همه تفسیر شود،

سینة پاکش هدف تیر شود،

طعمة شمشیر شود،

با نگه خود به پدر کرده ز گهواره اشاره که منم کشتة راهت،

تو رسول اللهی و من چو علی شیر سپاهت،

بنواز ای پدر عالم هستی،

علی اکبر پسرت را به نگاهت،

منم آن کودک شیری که ز شیری دل خود را به تو بستم،

به فدایت همه هستم،

تن و جان و سر و دستم،

من و آن عهد که درعالم زر بستم و هرگز نشکستم،

پسر فاطمه!  از جام تولای تو مستم،

تو دعا کن تو دعا کن که سرافراز کنم تا صف محشر شهدا را.
***
چه برازنده بود نام علی بهر من آن هم ز لب تو،

که وجودم همه گردیده پر از تاب و تب تو،

به خدایی خدا پیشتر از آمدنم بوده دلم در طلب تو،

به جز این نیست که باشد حَسَب من حَسَب تو نَسَب من نَسَب تو،

به خدا مثل علی در صف پیکار برآرم ز جگر نعره و یکباره زنم چون شرر نار به قلب صف اشرار،

که گوید به من احسن به صف کرب و بلا حیدر کرار و زند خنده به شمشیر و به آن صولت و آن نیرو و آن غیرت و آن شوکت و عزّ و شرفم احمد مختار،

سزد از دل گهواره به عالم کنم اعلام که ای خلق جهان من به نبی نور دو عینم،

به همه خلق ندا می دهم امروز که فردا به صف کرب و بلا یار حسینم،

عجبا می نگرم در بغل مادر خود معرکة کرب و بلا را.
***
ای نبی روی و علی صولت و زهرا صفت و فاطمه رفتار و حسن خو،

تو که هستی که ربودی دل لیلا و حسین و حسن و زینب و عباس و علی را،

تو نبی یا که علی یا که حسن یا که حسینی،

تو همان خون خدا یا پسر خون خدایی،

تو همه صدق و صفایی،

تو همه مهر و وفایی،

تو به هر زخم شفایی،

تو به هر درد دوایی،

تو عزیز دل آقای تمام شهدایی،

تو همان یوسف خونین بدن آل عبایی،

گل پر پر شدة گلبن ایثار و ولایی،

نه تو قرآن ز هم ریخته از نیزه و شمشیر جفایی،

تو همه صبر و ثباتی،

تو همان باب نجاتی،

تو به لعل لب خشکیدة خود خضر حیاتی،

تو در امواج عطش آبروی آب فراتی که ز داغ لبت آتش زده دریا دل ما را.
***
نظری تا که چو جان تربت پاک تو در آغوش بگیرم،

به ضریحت بزنم بوسه و از شوق،

همان لحظه بمیرم،

عجبا قبر تو با قبر حسین از چه یکی شد،

تو مگر جان حسینی نه، تو قرآن حسینی،

پدر و مادر و جان و همه هستم به فدایت،

منم و مهر و ولایت،

منم و مدح و ثنایت،

منم و لطف و عطایت،

منم و حال و هوایت،

سگ این کویم و جایی نروم از سر کویت،

چه بخوانی چه برانی،

کرم و لطف تو بود عادت تو،

عجز و گدایی است همه عادت من،

گفتم و گویم به دو عالم نفروشم کفی از خاک درت را،

به خدا سلطنت این است که خاک قدم خیل گدایان تو باشم،

ندهم این سمت از دست، به دستم بگذارند اگر مهر و مه و ارض و سما را.

استاد غلامرضا سازگار

 

مـن کیستم ولـی خداونــد اکبرم // میلاد حضرت علی اکبر(ع)

 

مـن کیستم ولـی خداونــد اکبرم
سرتا قدم محمّد و زهرا و حیدرم

قـرآن روی سینه فـرزند فاطمه
فرزند نور و واقعه و قدر و کوثرم

در وصف خلق و منطق و خلقم نظر کنید
زیباتـرین شبیه بـه شخص پیمبرم

زهرا جمال ختم رسل دیده در رخم
لیلا کشیـده شانـه بـه زلف معطرم

جان جهانیان که حسین است بارها
مانند جان خویش گرفته است در برم

همسنگـر شهیـد علمـدار کــربلا
تا روز حشر قلب حسین است سنگرم

مـن پیـر مکتبِ «اولسنا علی الحق‌»ام
مــن شیـر کربــلا اسداللهِ دیگرم

پا تا به سر چو جانم و جان مجسمم
سر تا به پا چو روحم و روح مصورم

دانــایی امــام حسـن در تکلمـم
زيبايي امــام حسین است منظـرم

مأنوس با شهادت‌وشمشیروزخم‌وخون
ممسـوس در حقیقتِ خـلاقِ داورم

تسبیـح دانـه دانـة سجـادة حسین
قـرآن پاره پارة زهــرای اطهـرم

خیمه صفـا و مروه بـوَد قتلگاه من
صحرای کربلا عرفات است و مشعرم

مـن پـاره‌ای ز پیکـر پیغمبـرم ولی
گردید پاره پاره ز شمشیـر، پیکـرم

وقتی که قطعه قطعه ز شمشیر می‌شدم
دیـدم ستــاده حضرت زهرا برابرم

اشک روان و مهجة قلب حسین بود
خونی‌که شد به‌صورت من جاری‌ازسرم

با آنکـه در شهادت من قامتش خمید
در نــزد فاطمه است سرافراز مادرم

این غم مرا کُشد که ببینم به نوک نی
سیلی زننـد بـر گلِ رخسارِ خواهرم

ای کاش می‌نشست به قلب شکسته‌ام
تیــری کـه هست سهم گلـوی برادرم

مـن آن شکوفـه‌ام کـه نگه کرد باغبان
چیدنـد بـا شکنجه و کردنـد پـرپـرم

در زیر تیغ بسملِ بشکسته بـال و پـر
در بحر عشق، ماهیِ در خون شناورم

«میثم» اگر به فصل جوانی شدم شهید
هـر پیـر را معلـم و استـاد و رهبـرم

استاد غلامرضا سازگار

 

مدینه و گل لبخند سیدالشهداست // میلاد حضرت علی اکبر(ع) / /

 

مدینه و گل لبخند سیدالشهداست
شب است و خانه ثارالله و چراغ هداست

خدا عجب پسری داده بر امام حسین
که پای تا به سر آیینۀ رسول خداست

علی است نام و علی جلوه و علی آئین
علی جلال و علی صورت و علی سیماست

تمام چشم شده بـاغبان گلشن وحی
نگاهش از همه جانب به لالۀ لیلاست

تمامِ نـور بـود ذرّه، روی او خورشید
تمامِ حسن بود قطره، حسن او دریاست

خدا بـه یوسف زهرا دوباره یوسف داد
چه یوسفی که سراپای یوسف زهراست

هر آنکه دید جمال ورا به حیرت گفت
محمد است ؟علی؟ یا که سیدالشهداست؟

محمد است علی؟ یاحسین؟ یاحسن است؟
به پنج تن قسم این حُسن کلِّ پنج تن است
***
ز بـحر نـور درخشید گوهری دیـگر
و یا به دست خدیجه است کوثری دیگر

مـدینه مکه شده، مکه بیت عبـدالله
کنـار آمنه بینـم پیمبـری دیـگر

و یا که مکه شده خانۀ امام حسین
و یا ز کعبه درخشیده حیدری دیگر

دوباره فاطمه آورده یک امام حسن
و یا عیان ز حسین است منظری دیگر

مـگر که ام‌بنین بـاز زاده عبـاسی
ظهـور کرده زعبـاس، منظری دیـگر

مگر دوبـاره حسینی دگـر ظهور کند
که بـاز جلوه کند روی اکبری دیـگر

به جز درِ حرمش را که باب قرب خداست
خداشناس نیـم گر زنـم دری دیـگر

***
همین بس است مرا لطف و رحمت وکرمش
که جان کبوتر بام و دلم بود حرمش

قدش چو نخلۀ طوبا و هر دلی چمنش
رخش چراغ وجود و وجود، انجمنش

عجب مدار اگر آید از ریاض بهشت
زند رسول خدا بوسه بر لب و دهنش

ز مکتبِ «اَوَلَسنا عَلَی الحق‌»اش پیداست
که جان تازه دهد بر حسین، با سخنش

هزار قـافـله دل از پیمبران خـدا
زدند چنگ محبت به زلف پر شکنش

تن مطهـرش از جان پاک نیکوتـر
سلام خلق و سلام خدا به جان و تنش

عجب نـدارم اگر بشنوند بوی بهشت
هزار یـوسف مصری ز بوی پیرهنش

قرار می‌دهد از دست، روی دست پدر
زبس که عاشق شمشیرها بـود بدنش

***
گشوده دیده به رخسار دلربای حسین
به عالم آمده تا جان کند فدای حسین
***
نخورده شیر بـود تشنه کامِ جامِ الست
به غیر دوست زده پشت پا به هر چه که هست

علی، حسین، حسن، زینبین یـا عباس
به هم دهند ورا همچو لاله دست به دست

دو دست در دل قنداقه و دو چشم به دست
دلش بـه سلسلۀ زلف یـار شد پـا بست

گرفت جان به کف و ایستاد بر سر پا
به زخم‌های تنش چوبه‌های تیر نشست

سلامِ عشق بـر آن عاشق خداجـوئی
که هر چه را که به جز عهد دوست بود،شکست

روا بود که ننوشند خلق، آب حیات
زجام او که زجام عطش بود سرمست

اگـر نبـود خطا، آشـکار می‌گفتم
که این پسر بود از کودکی حسین پرست

***
جهان فداش که تا پای جان حسینی بود
هنوز نامده در این جهان حسینی بـود
***
الا تمام محمد به خلق و خوی و مرام
به خلق و خوی و مرام محمدیت سلام!

تـوئی شهید ولایت که از ولیت درود
توئی علی که ولیِّ خدات گفته سلام

شب ولادت تو آسمان به حیرت گفت:
که صبح یازدهم کس نـدیده مـاه تمام

قیام‌ها بـه قیـام تـو متصل بـایـد
که زندگیت سراسر قیام بـود قیام

توئی که از شب میلاد بر قد و قامت
قُماط بـود بـه حج شهادتت احـرام

شهادت تـو بـه تـوحید آبـرو بخشید
ولایت تو همان دین ماست در اسلام

اگر چه نیست نکوتر عبـادتی ز نماز
بدون مهر تـو حتی بـود نماز حرام

***
هماره نـور دهد مشعل هدایت تـو
تمام طاعت "میثم" بود ولایت تو

غلامرضا سازگار

 

کیست این پای کشیده ز همه هست // از حرم تا گودال // مرثيه حضرت سیدالشهدا (ع)

 

کیست این پای کشیده ز همه هست و گرفته سر و جان را به سر دست و به جانان شده پا بست و ز صهبای وصال آمده سر مست و گذشته ز تن و جان و سر و افسر دخت و پسر و همسر و هفتاد و دو یار و نفسش سوخته از سوز عطش حنجره‌اش خشک و دلش آتش و چشمش شده دریا نگه دوخته بر نیزه و شمشیر سراپا شده از چار طرف پیکر پاکش سپر تیر و پیامش همه تهلیل و کلامش همه تکبیر به مرآت جمالش شده تفسیر کتاب الله اکبر به گمانم که خداوند بود پیش‌رو و پشت سرش خیل رسولان مکرم، سپهش یوسف و یعقوب و مسیحا و کلیم است و ذبیح است و خلیل‌الله و آدم به سرش سایه پیغمبر اسلام و یمینش ملک آب و یسارش ملک خاک و مطیعش ملک نار و مریدش ملک باد وزنند از جگر سوخته فریاد که: ای بر تو سلام از طرف خلق و خدا باد بده اذن که یک لحظه بگیریم و ببندیم، بکوبیم و بسوزیم سر و جان و تن این قوم دغا را.

پاسخ از آن دو لب خشک و از آن حنجره سوخته آمد که: الا ای همه عالم هستی ملک و جن و بشر ای همه پیغامبران بر سر تسلیم بمانید به ذات احد خالق دادار به پیغمبر مختار به پیشانی خونین علی حیدر کرار به قرآن و به قدر و شرف عترت اطهار به خون دل انصار به ایمان علی‌اکبر و لبخند علی‌اصغر و چشم و سر و دست و جگر تشنه عباس علمدار، مبادا که کسی پرده شود بین من و یار که از صبح ازل بوده چنین عهد من و حضرت دادار که سازم سر و جان را سپر تیغ شرر بار و به هر عضو تنم زخم روی زخم رسد از لبه تیغ و سر نیزه این قوم ستمکار و تنم چون ورق پاره قرآن ز سم اسب شود پاره دگر بار و سرم بر سر نی راه سپارد سوی دلدار برد خصم ستمگر سر و سامان مرا بر سر بازار، در آن حال کنم بر سر نی شکر خدا را.

پس از آن گفت و شنود آن شه ابرار ندا داد در آن عرصه پیکار به آن لشکر خونخوار که از قوم ستمکار منم حجت دادار منم آنکه به هر عضو و تنم بوسه زده احمد مختار، اگر اهل نمازید بدانید که ما روح نمازیم، اگر اهل دعایید بدانید که ما جان دعاییم، اگر عبد خدایید بدانید که ما وجه خداییم، خدا را به چه تقصیر ستادید و کشیدید به قتلم ز ره کینه و تزویر همه نیزه و شمشیر نمودید رخم را هدف سنگ و دلم را هدف تیر چه رو داده که با ختم رسل یکسره پیوند گستید و چنین عهد شکستید همین آب که بر وحش و طیور و به همه خلق مباح است به روی پسر فاطمه بستید در این ماه که ممنوع‌قتال است چه رو داده که خون من مظلوم حلال است چرا خیل جوانان مرا یکسره کشتید و به شش ماهه من رحم نکردید زدید از ره بیداد به حلقوم علی‌اصغر من تیغ جفا را.

صدافسوس که در پاسخ ریحانه پیغمبر اسلام زبان را ز ره کینه گشودند به دشنام که ناگاه همان مظهر خشم ازلی وارث شمشیر علی نعره کشید از جگر و تیغ کشید از کمر و کرد سر و جان سپر و ریخت به هم بحر و بر و کرد چنان حمله بر آن قوم که در خاطره‌ها گشت عیان خندق و بدر و احد و احزاب، که دیده‌ست که یک فرد لب تشنه که هفتاد و دو داغش به جگر مانده کند حمله به یک لشکر و لشکر بگریزند به صحرا و در و دره و کوه و کمر از تندر خشمش ملک‌الموت گرفته به کف انگشت تحیر که حسین است و یا کرده خدا حمله بر این قوم ستمکار، زهی تیغ و زهی دست و زهی عزم و زهی غیرت و ایثار که یک فوج سیه در کف یک فرد شده سخت گرفتار، بیایید و ببینید حسین است که می‌رزمند و می‌تازد و از خشم جهانگیر و شرار دم شمشیر و ز فریاد خروشنده تکبیر به هم ریخته اوضاع زمین را و سما را.

اگر پیرو میثاق خداوند نمی‌بود به یک حمله آن حجت دادار نمی‌ماند به جا یک تن از آن لشکر خونخوار به تسلیم خدا ماند ز پیکار که آن قوم ستمکار به او حمله نمودند به شمشیر شرر بار، یکی زد به جبین سنگ و یکی بر جگرش نیزه یکی بر دهنش تیر و یکی فرق ورا کرد جدا از دم شمشیر، فلک آتش توفنده شد و سخت برافروخت، ملک بال و پرش سوخت، قدر ریخت به سر خاک و گریبان قضا چون جگر خواجه لولاک شد از پنجه غم چاک و رسولان همه فریاد کشیدند و به تن جامه دریدند و به دندان جگر از خشم گزیدند ندا از طرف خالق دادار شنیدند که ای عالم ایجاد همه هست خدا نقش زمین شد، سر پیغمبر و زهرا و علی باد سلامت که شد از عرصه زین نقش زمین شمس امامت به خدا وجه خدا در یم خون کرد اقامت همه صحراست پر از گرگ و زنند از همه سو بر بدنش جنگ یکی نیزه فرو کرده به قلب و دگری دامن خود کرده پر از سنگ سنان رفته فرو در گلو و راه نفس بسته بر او تنگ الا خیل ملایک نگذارید که زهرا برود جانب گودال و ببیند که حسینش زده چون بسمل بی‌بال پر و بال به پرواز درآمده ز لب‌های به خون شسته خود روح دعا را.

هوا تیره و تار است، زمین قله نار است، فلک صاعقه‌بار است و شده چشمه خورشید پر از دود و در آن وادی خون گم شده یک مرکب بی‌صاحب و فریاد زند زینب و بالای بلندی نگهش جانب میدان و در آن سور و در آن حال به تعجیل رود شمر ستمگر سوی گودال زده دامن خود بر کمر و در کف او خنجر و رودرروی او بر سر و بر سینه‌زنان فاطمه اطهر و جبریل امین و حسن و حیدر کرار، بیایید و بسوزید و بنالید و ببینید که با چکمه زند شمر ستمگر ز ره کینه بر آن سینه که انداخته گل از اثر بوسه پیغمبر اسلام، الا خیل ملک فوج رسل خویش به مقتل برسانید، که خنجر ز کف شمر ستمگر بستانید خدایا چه شده دم‌به‌دم از جانب گودال رسد ناله «ای وای حسین وای حسینا» به خدا خون زده فواره از آن حنجر صدپاره و قاتل به سر دست گرفته‌ست سری را که شبیه است به پیغمبر و خونش چکد از حنجر رویش به روی مادر و چشمش به سوی خواهر گردیده عیان واقعه محشر و دیدند سر نیزه همه شمس ضحی را.

غلامرضا سازگار

 

جهـانیـان شنـوید ایـن نـدا مبارک باد // مولودي حضرت سيد الشهدا (ع) /

جهـانیـان شنـوید ایـن نـدا مبارک باد

طلـوع نـور سـراج الهـدا مبـارک باد

به ملک خون شرف مقتدا مبارک باد

خـدای عــزّوجــلّ را فدا مبـارک باد

بهــار رحمــت بــی ابتـدا مبـارک باد

شـب ولادت خــون خـدا مبارک باد

 

پیمبران شب عید است، احترام کنید

حسین آمـده از جای خود قیام کنید

 

شبی‌خوش است به شادی سحرکنید امشب

فرشتـگان خـدا را خبـر کنید امشب

بــر آفــتـــاب ولایـــت نــظــــر کــنــیـد امشب

لباس نور سراسر به بر کنید امشب

بــه شهــــر آل مـــحــمــّد سفـر کنید امشب

ز کوچه‌های مدینه گذر کنید امشب

 

به بیت وحی ز هر جانب احترام کنید

بـه سیـدالشهدا بـا ادب سلام کنید

 

خـجــســتــه آیـنــه کـبــریــاست این مولود

تـمـــام آرزوی انــبــیـــاســــت این مولود

سـلـــالـــه علــیِ مــرتضــاسـت این مولود

به زخم سینه قـرآن، شفاست این مولود

مقام و زمزم و سعی و صفاست این مولود

بــر او سـلام که خون خداست این مولود

 

خـدا در آینه حسن او خدا را دید

جمال احمد و زهرا و مرتضا را دید

 

ســلــام خـالــق منّـان بــه جان و پیکر او

به اشک شوق نبی شسته گشته منظر او

چه چشم‌ها که بوَد چشمه‌هـای کوثر او

پیــمــبــــران خـدا تشنـــــه‌کـــام ساغـر او

چــراغ عــالــمــیــــان عـــارض منـــوّر او

بـه بـوسه‌هـــای نبــی غرق، پای تا سر او

 

ز بس قداست توحید و روح قرآن داشت

نبی به پیکـر او دست بی وضو نگذاشت

 

کـتـــاب مــحـــکـــم پــــروردگـار، محکـم از اوست

قــســم بــه خــالـــق عـالم، تمام عالـم از اوست

جـلالــت و شـــرف و قــــدْر و جــــاه آدم از اوست

جهـان از اوست، نه تنها جهان، جنان هم از اوست

به جـز خـدایی حـق، هستِ حق مسلّم از اوست

 

مگر نه اینکه خداوندگار حی ودود

وجود را به طفیل حسین داد وجود

 

الا به جان و تنت از خـدا سلام! حسین

هماره درس تو بر نسل‌ها قیـام حسین

تـو داده‌ای تو، به آزادگی قــوام حسین

خــدا گـرفتـه ز نـام تـو احـتـرام حسین

عبادتِ همه بی‌مهر تـو، حـرام حسین

 

قسم به دین خدا دین تویی امام حسین

قسم به کعبه که تو کعبه دل همه‌ای

 

کــه هــم عــزیــز خدا، هـم عزیـز فاطمه‌ای

لـوای تو بــه روی شانــه‌ها، لــوای خداست

صـدای تـو بــه سرنیـزه‌هـا، صدای خداست

دلی که ظرف ولای تو گشت، جای خداست

روی مـنـیــر تـــو رویِ خـدانـــمای خـداست

ثـنـــای تــو ز ازل ذکـر انـبـیــــــای خـداست

بــریده دسـت تـو دستِ گره‌گشای خداست

 

همـاره نـام تو تا حشر سیدالشهداست

به خون پاک تو سوگند، خونبهات خداست

 

فــرشتـگــان سمــاوات خــاکسار توأند

پـیـمبــران هـمــگــی زائــر مــزار توأند

تو خود بهشت و شهیدان گلِ مزار توأند

خوش آن گروه که پیوسته بی‌قـرار توأند

اگـر چـه خانـه بـه دوشند، در جوار توأند

نگـارهـا همـه در مـوج خـون، نـگار توأند

 

ز قطره قطره خـونت مسیح می‌جوشد

ز کام خشک تو دین، آب زندگی نوشد

 

زمـیـنـیــان سمــایــی ز دام تـــن رستند

جـدا ز سلسلــه‌ات نـیستنــد تـا هستند

به غرفه‌های ضریح تـو دسـت دل بستند

در آن زمـان کــه نــبـودند، بــا تو پیوستند

بــه خـاک کـــوی تـو آیینـه درون شستند

جبین خویش به سنگ غم تو بشکستند

 

به هـر نفس دلشان بزم یادواره توست

کتاب محکمشان جسم پاره‌پاره توست

 

هــــزار یــوســـف مــصــــری اسیـر بازارت

خـــداست مـشتـــری لالـــه‌هـــای ایثـارت

لـــــوای ســـرخ خــــدا در کــــف علمدارت

نـدیـــده، خـلـق دو عــالــم شده خـریدارت

ز چشم ماست روان اشک چشم خونبارت

گُــلِ بــهشـت دل مــاسـت، شعلــه نـارت

 

سلام گرم خدا بر گلوی عطشانت

هزار مرتبه جان جهان به قربانت

 

هــنـوز سینـه مـا داغـدار توست حسین

هنوز فصل خزان هم بهار توست حسین

هنــوز دیـــده مـا اشکبـار توست حسین

هنــوز جـان جهان بی‌قرار توست حسین

هنــوز در نفس مـا شـرار توست حسین

هنــوز عـزّت مـا در جــوار توست حسین

 

هنوز شیعه ز خون تو چهره می‌شوید

هنوز بهـر تو «میثم» قصیده می‌گوید

غلامرضا سازگار 

شب سوم چو رسید از مه شعبان // میلاد قمربنی هاشم(ع)

بند اول

 

شب سوم چو رسید از مه شعبان، مه عترت، مه قرآن، چه مبارک سحری بود که خورشیدِ جمال پسرِ فاطمه یکباره درخشید، ادب بین که شب چارم شعبان، پی آن ماهِ فروزنده عیان گشت ز بـرج شـرف و غیـرت و ایثار، بـه بیت علـی آن حجت دادار، مهِ ام‌ِبنین، حضرت عبـاس علمـدار، قضـا گفت که ایـن است همـان شیـر

خروشانِ علی حیدر کرار، قدر گفت که این است به خیل

شهدا سرور و سالار، فلک گفت بشر یا ملک است این؟ زهی از این گل رخسار که بخشید صفا چشم و دل اهل صفا را

 

بند دوم

هله ای فاطمه دوم مولا! صدف بحر تولا! گهرت باد مبارک! تویی آن نخل ولایت، که بود میوه نابت قمر برج هدایت، دُر دریای عنـایت، ثمرت بـاد مبارک، قمـرت بـاد مبـارک! گـلِ رخسـارِ گرامی پسرت باد مبارک! ز عـلی بـاد سلامی به بلندای تجلّای ولایت به تو ولاله یاس تو و مـاه رخ عباس که سرمست حسین است، که پا‌بست حسین

است، همه هست حسین است، بگو دست حسین است، ببین در رخ نورانی او هیبت و اِجلال علی شیر خدا را.

 

بند سوم

الا حور و ملک! جن و بشر! خلق سماوات و زمین! جشن بگیرید که امشب علی و فاطمه و فاطمه ام‌بنین و حسن و شخصِ حسین‌‌بن‌علی جشن گرفتند و همه وصف ابوالفضل علمدار سرودند، همه چشم به عباس گشودنـد و همه حمد خـداونـد نمودنـد که در باغ ولا،

دسته گلِ یاس خوش آمد پسر شیر خدا حضرت عباس

خوش آمد! صلوات علی و فاطمه بـر ماه جمالش، بـه

جلالش، به کمالش، به خصالش، به دو ابروی هلالش،

ز رسول الله و آلش بفشانید به پایش گهر مدح و ثنا را .

 

بند چهارم

نشنیدید که قنداقه آن ماه جبین در بغلِ ام‌بنین بود؟ چو خورشید که بر بام زمین بود، تو گویی که مگر در بغل فاطمه بنت اسد، حیدر کرار، علی شیر خداوند مبین بود، که آن مادر فرخنده چو یک اختر تابنده که دور سر خورشید بگردد، به ادب آمد و گرداند بـه دور سر ریحانه زهرا قمرش را و نـدا داد که ای نـور دل فـاطمه عبـاس

عزیزم به فدایت نگهش کن که بـوَد یارِ تو و سرور و سالار، تمام شهدا را .

 

بند پنجم

همه دیدند که قنداقه عباس بود بر سر دست اسدالله چو خورشید که گیرد به بغل ماه و زند بوسه بـه پیشانی و دستش، پس از آن یاد کند در شب میـلاد وی از صبح الستش که فـدای پسر فاطمه گردد سر و جان و تن و دستش، و کند یـاد علمـداری و سقائی و فرماندهی کل

قـوایش، ادب و عشـق و وفـایش، شـرف و صـدق و

صفایش، بـه زمین آمـدن از عـرش خدا، قـامت رعنا و

رسایش، عجبا دید در آن چهره همه واقعه کرب و بلا را .

 

بند ششم

ای نبی خوی و علی صولت و زهرا صفت! آیین? حلم حسن و دیده بیدار حسینی! تویی آن ماه که خود غرق در انوار حسینی، نه فقط در شب عاشور و صف کرب و بلا، کز شب میلاد گرفتار حسینی، همه جا یار حسینی پسر شیر خدایی و علمـدار حسینی، تـو ابـوفاضل و فرمانده انصار حسینی، ز خداوند و ملایک

ز رسولان و امامان و شهیدان الهی، همه دم باد درودت، همه جا باد سلامت که رساندی به کمال از ادب و غیرت و جانبازی خود دوستی و عشق و وفا را .

 

بند هفتم

تو یم غیرت و ایثار و وفایی که پیمبر به تو نازد، تو به بی دَستی خود دست خدایی که علی ساقی کوثر بـه تـو نازد، تـویی عباس که صدیقه اطهر به تو نازد، حسن آن حجت داور به تـو نازد، تو همان یار حسینی که حسین ابن علی در صف محشر به تو نازد، تو همان

میر سپاهی که همانا علی اکبر بـه تـو نـازد، تـویی آن

سـاقی بی آب که حتی علی اصغر به تو نازد، پسر ام‌بنین

استی و بیش از همه مادر به تو نازد، که تو کردی به صف کرب و بلا یاری مصباح هدا را .

 

بند هشتم

تو همان ماه بنی هاشم و شمع شهدایی تو به دریای عطش با جگر تشن? خود آب بقایی، تو کنار حرم خون خدا صاحب ایوان طلایی، تو به بی‌دستی خود از همگان عقده گشایی، تو فراتر ز تمام شهدا روز جزایی، حرمت علقمه، خود کعبه ارباب دعایی، تو حسینِ دگرِ فاطمه، تـو خون خدایی، بـه خدا صاحب

لطف و کرم و جود و سخایی، تـو همان باب حوائج، تو همان بحر عطایی، تو امید همه عالم تو چراغ ره مایی، تو علمداری و فرمانده کل شهدایی، چه شود دست بگیری ز کرم "میثم" افتاده ز پا را؟

 

غلامرضا سازگار

من و اوصاف تو ای عصمت داور // مولودي حضرت صديقه ي طاهره (س)

من و اوصاف تو ای عصمت داور
که توئی روح پیمبر

که توئی جانِ مجسم
که توئی روحِ مصور

که توئی مادر سادات
و توئی سوره کوثر

که توئی شافعه ی خلق به محشر
که توئی خوبتر از مریم و هاجر

تو همان سیده ی عالمیانی
تو امینی تو امانی

همه جا نور عیانی
همه دم سرّ نهانی

توهمان جانِ جهانی
توئی آن شمسه ی افلاکِ هدایت

توئی آن دُخت نبوت
توئی آن مام ولایت که محمد (ص(

پدرت گفت پدر باد فدایت
به جنان حضرت آدم بتو نازد

 

به فلک عیسی مریم بتو نازد
پدرت احمدخاتم بتو نازد

همه گویند که ما فاطمه داریم
دمادم همه باهم گذرانند به مداحی تو صبح و مسا را

 

غلامرضا سازگار (میثم)

امشب علی ولیمه به خلق جهان دهد // ولادت حضرت زینب(س)

 

امشب علی ولیمه به خلق جهان دهد

امشب زمین فروغ به هفت آسمان دهد

امشب خدا تجلّی خود را نشان دهد

با خطّ نور، بر همه خطّ امان دهد

میلاد شیر دخت علی، شیر داور است

سر تا قدم حقیقت زهرای اطهر است

***

باید دوباره خلقت پیغمبری چنین

آرد ز کعبه بنت اسد حیدری چنین

بخشد خدا به ختم رسل کوثری چنین

کز دامنش ظهور کند دختری چنین

فخررسول وفاطمه"زِینِ اَب"است­این

امّ الکتاب صبر و رضا، زینب است این

***

بَدرُ المنیر و شمس ضُحای علی است این

بعد از بتول عقده­گشای علی است این

یادآور صدای رسای علی است این

آیینة تمام نمای علی است این

گفتار وحی در سخنش آفریده­اند

یا صورتی ز پنج تنش آفریده­اند

***

این مریم مقدس طاهاست، زینب است

این یادگار ام ابیهاست، زینب است

این­نور­چشم حضرت زهراست، زینب است

این افتخار عصمت کبراست، زینب است

در وصف او من آنچه بگویم شکست اوست

آثار بوسه­های علی روی دست اوست

***

زینب که لحظه­هاست همه یادواره­اش

زینب که سال­هاست سراسر هزاره­اش

زینب که دل برد ز پیمبر نظاره­اش

زینب که خلقت است مطیع اشاره­اش

زینب که با صدای علی حرف می­زند

در شهر کوفه جای علی حرف می­زند

***

این است بانویی که پیام­آوری کند

هنگام خطبه معجزه ي حیدری کند

یک عمر بر حسین و حسن مادری کند

با دست بسته بر اسرا رهبری کند

باران رحمت است که ریزد ز ابر او

دین زنده از قیام حسین است و صبر او

***

ای در تن مطهر تو جان پنج تن

ایمان تو حقیقت ایمان پنج تن

از کودکیت شمع شبستان پنج تن

چشم تو آبیار گلستان پنج تن

یادآور تکلم زهرا بیان توست

اعجاز ذوالفقار علی در زبان توست

***

حیدر ثنات گفته که این حیدر من است

کوثر دعات کرده که این کوثر من است

خون حسین گفته پیام­آور من است

قرآن دهد شعار که احیاگر من است

صبر و رضا به مادری­ات کرده افتخار

خون خدا به خواهری­ات کرده افتخار

***

ایثار و صبر جمله­ای از مکتب تواند

آیات نور گوهر لعل لب تواند

تو آسمانی و شهدا کوکب تواند

بالای نیزه محو نماز شب تواند

بسیار زن که صابر و نستوه بوده است

کی مثل تو "رَأیتُ جَمیلا" سروده است

***

بر شکر قتلگاه تو از داور آفرین

بر استقامت تو ز پیغمبر آفرین

بر ذوالفقار نطق تو از حیدرآفرین

بر خطبة دمشق تو از مادر آفرین

وقتی شدی به کوفه پیام­آور حسین

لبخند فتح زد به سر نی سر حسین

***

از حنجر حسین تو، خنجر شکست خورد

با خطبه تو خصم ستمگر شکست خورد

تنهایی و ز، صبر تو لشکر شکست خورد

طغیان و ظلم تا صف محشر شکست خورد

تو یک تنه تمام سپاه ولایتی

حق است اینکه دختر شاه ولایتی

***

پیغمبر حسین تویی با خطاب فتح

نازل به سینه­ات شد از اوّل کتاب فتح

گردیده امّتت سپه بی­حساب فتح

روی تو شد به برقع خون آفتاب فتح

"میثم" هماره با تو مگر گرم گفتگوست

کز معجز تو بار مضامین به نخل اوست

حاج غلامرضا سازگار

 

اي به محمد بهشت! ، ياسمن آورده اي // ولادت حضرت زینب(س)

 

اي به محمد بهشت! ، ياسمن آورده اي

همسر شير خدا !،شير زن آورده اي

محور هر پنج تن !،پنج تن آورده اي

هم سخن مرتضي !،همسخن آورده اي

هاجر و سارا است اين ، مريم عذراست اين

دختر زهراست اين ، زينب کبراست اين

دخت ولي خدا ، اخت حسين و حسن

*****

دختر علم و کمال ، مادر صبر و رضاست

يک حسن و يک حسين ، يک علي مرتضي است

فاطمه ي دومي در بغل مصطفي است

هر سخنش يا حسين ، هر نفسش يا اخاست

فاضله و عالمه ، فاطمه ي فاطمه

قبله ي جان همه ، بر لب او زمزمه

زمزمه اش برده دل از شه گلگون کفن

*****

آينه ي پنج تن ، طلعت زهرائيش

مي برد از خلق دل ، خلقت طاهائيش

سينه ي صحرايي و ديده ي دريائيش

همره مادر رواست ، ام ابيهائيش

صبر علمدار او ، حلم گرفتار او

داغ شرر بار او ، درد خريدار او

عصمت و زهد و حيا بر تن او پيرهن

*****

از شب ميلاد بود شعله ي تاب و تبش

پيشتر از جد و باب ،خوانده خدا زينبش

قصه ي کرببلا ، زمزمه ي هر شبش

فاطمه از جان و دل ، بوسه زند بر لبش

روح و روانش حسين ، تاب و توانش حسين

جان و جهانش حسين ، ورد زبانش حسين

نطق و بيان علي ، در نفسش موج زن

*****

عشق سرافراز او ، صبر زمينگير او

اشک شب فاطمه ، ريخته در شير او

زخم شهيدان عشق ، آيه ي تطهير او

آيه ي بالاي ني ، تشنه ي تفسير او

درس نياموخته ، شمع صفت سوخته

چهره بر افروخته ، ديده به ره دوخته

تا چه شبي با حسين ، کوچ کند از وطن

*****

خون خدا شهر عشق ، زينب کبري درش

فخر کند فاطمه ، خوانم اگر کوثرش

شجاعت از حيدر و شهامت از مادرش

بر سر ني آفتاب ، گشته به دور سرش

کوفه کشد انتظار ، مي دهد از کف قرار

تا که شود آشکار ، صبح وصال دو يار

گردش خورشيد و ماه بين دو صد انجمن

*****

اي هدف انبياء ، زنده ز ايثار تو

چشم خدا نوک ني ، طالب ديدار تو

سرخي خون حسين ، زينت رخسار تو

معجزه ي حيدري ، منطق و گفتار تو

حيدر را حيدري ، کوثر را کوثري

قرآن را منظري ، زهراي ديگري

در ادب و در کمال در عمل و در سخن

*****

هر که حسيني بود ، فطرت او زينبي است

زني که با عفت است ، عفت او زينبي است

حجاب او زينبي است ، عصمت او زينبي است

همت او زينبي است ، غيرت او زينبي است

تو روح را مکتبي ، تو علم را کوکبي

تو زين امّ و ابي ، تو زينبي زينبي

زينب ظالم ستيز ، زينب دشمن شکن

*****

فاطمه و احمد و پنج امام همام

از تو به اوج جلال ، گرفته اند احترام

نيست عجب گر خدا ، بر تو رساند سلام

صبر تو در قتلگاه ، خريد جان امام

تو زينبي کيستي؟ ، حور ، ملک ، چيستي؟

چو فاطمه زيستي ، اگر تو او نيستي

چگونه نازد حسين ، به صبرت اي ممتحن

*****

تو از چهل مرز عشق ، به شام کردي سفر

تو هر قدم داشتي ، نويد فتح و ظفر

در اختيارت قضا ، در اقتدارت قدر

به هيجده آفتاب ، رخ منيرت قمر

به سينه ات چنگ ها ، به پيکرت سنگ ها

به عارضت رنگ ها ، در همه ي جنگ ها

زني نداده چو تو ، شکست بر اهرمن

*****

تو مصحف کربلا ، تو آيت محکمي

تو دختر فاطمه ، تو مادر عالمي

تو در کلاس رضا ، فراتر از مريمي

تو آبروي حسين ، به موج درد و غمي

خون خجل از روي تو ، صبر ثنا گوي تو

دشت بلا کوي تو ، مقاومت خوي تو

تو در قيام حسين ، چو جاني اندر بدن

*****

تو آفتاب حجاز ، تو ماه ويرانه اي

تو در کنار حسين ، چراغ هر خانه اي

تو لاله ي فاطمه ، بين دو ريحانه اي

تو بانگ خشم خدا ، به پور مرجانه اي

شفاي جانها دمت ، جهان محيط غمت

ثناي عالم کمت ، چه آورد «ميثمت»

ثناي همچون تويي ، کجا بود حدّ من

حاج غلام رضا سازگار(ميثم)

 

حبیب با حبیب خود، به خلوتی صفا کند // شهادت موسی ابن جعفر(ع)

 

حبیب با حبیب خود، به خلوتی صفا کند

ندانم از چه بی گنه، عدو به او جفا کند

 

سرشک غربتش روان نوا زند ز نای جان

نهان ز چشم دشمنان، بدوستان دعا کند

 

به پیکرش نشانه ها، یه سینه اش ترانه ها

که زیر تازیانه ها، رضا رضا رضا کند

 

به دست ها سلاسلش، زغصه سوخت حاصلش

چه می شود که قاتلش زفاطمه حیا کند

 

فتاده در ملالها، به عشق شور و حال ها

در آن سیاه چالها، خدا خدا خدا کند

 

فتاده دیگر از نوا، برو به دیدنش صبا

بپرس مرغ کشته را، کی از قفس رها کند؟

 

بخاک بی کس سرش،کسی نبود در برش

کجاست تا که دخترش، اقامه عزا کند

 

اثر نمانده از تنش، دلا برو به دیدنش

بگو عدو زگردنش، غلی که بسته واکند

 

به هر دلیست ماتمش، شکسته کوه را غمش

عجب مدار «میثمش»، قیامت ار بپا کند

 

غلامرضا سازگار (میثم(

يوسف زهرا! زشما پُر شدم // حر ابن یزید ریاحی

 

يوسف زهرا! زشما پُر شدم
تا كه اسير تو شدم حُر شدم

از دل دشمن به سويت پر زدم
آمدم و حلقه براين در زدم

آمده‌ام تا كه قبولم كني
خاك ره آل رسولم كني

حرّ پشيمان تو ام يا حسين
دست به دامان تو ام يا حسين

يك نگه افكن همه هستم بگير
اي پسر فاطمه دستم بگير

روز نخستين به تو دل باختم
در دل من بودي و نشناختم

دست نياز من و دامان تو
كوه گناه من و غفران تو

ناله العفو بُوَد بر لبم
تا صف محشر خجل از زينبم

روي علي اكبر تو ديدني است
دست علمدار تو بوسيدني است

مهر تو كُلّ آبروي من است
هستي من خون گلوي من است

چه مي‌شود كشته راهت شوم؟
خاك قدم‌هاي سپاهت شوم؟

حرّ رياحي به درت آمده
فطرس بي بال و پرت آمده

با نگه خويش كمالم بده
وزكرم خود پر و بالم بده

بال من از تيغه شمشيرهاست
سينه تنگم سپر تيرهاست

مقتل خون، اوج كمال من است
تير محبت پر و بال من است

بال بده، فطرس ديگر شوم
طوطي گهواره اصغر شوم

غلامرضا سازگار(ميثم)

 

دوباره از سقيفه دست آن ظالم برون آمد // شهادت حضرت رقيه(س)

 

دوباره از سقيفه دست آن ظالم برون آمد
كه مثل مادرم زهرا ز سيلى پاره شد گوشم


من آن شمعم كه آتش بس كه آبم كرد، خاموشم
همه كردند غير از چند پروانه ، فراموشم

اگر بيمار شد كس گل برايش مى برند و من
به جاى دسته گل باشد سر بابا در آغوشم


پس از قتل تو اى لب تشنه آب آزاد شد بر ما
شرار آتش است اين آب بر كامم ، نمى نوشم


تو را بر بوريا پوشند و جسم من كفن گردد
به جان مادرت هرگز كفن بر تن نمى پوشم


دوباره از سقيفه دست آن ظالم برون آمد
به ضرب تازيانه ، قاتلت مى كرد خاموشم


فراق يار و سنگ اهل شام ، و خنده دشمن
من آخر كودكم ، اين كوه سنگين است بر دوشم


نگاه نافذت با هستى ام امشب كند بازى
گه از تن مى ستاند جان ، گه از سر مى برد هوشم


بود دور از كرامت گر نگيرم دست ((ميثم )) را
غلام خويش را، گر چه گنهكار است ، نفروشم

غلامرضا سازگار (میثم)

 

مرا كه دانه اشك است دانه لازم نيست // شهادت حضرت رقيه(س)

 

مرا كه دانه اشك است دانه لازم نيست
به ناله انس گرفتم ، ترانه لازم نيست

ز اشك ديده به خاك خرابه بنوشم
به طفل خانه به دوش ، آشيانه لازم نيست

نشان آبله و سنگ و كعب نى كافى است
دگر به لاله رويم نشانه لازم نيست

به سنگ قبر من بى گناه بنويسيد
اسير سلسله را تازيانه لازم نيست

عدو بهانه گرفت و زد و به او گفتم
بزن مرا كه يتيمم ، بهانه لازم نيست

مرا ز ملك جهان گوشه خرابه بس است
به بلبلى كه اسير است لانه لازم نيست

محبتت خجلم كرده ، عمه دست بدار
براى زلف به خون شسته ، شانه لازم نيست

به كودكى كه چراغ شبش سر پدر است
دگر چراغ به بزم شبانه لازم نيست

وجود سوزد از اين شعله تا ابد ((ميثم ))
سرودن غم آن نازدانه لازم نيست

حاج غلامرضا سازگار (میثم)

دخترم بر تو مگر غیر از خرابه جا نبود // شهادت حضرت رقيه(س)

ابر سیلی

دخترم بر تو مگر غیر از خرابه جا نبود

گوشه ویرانه جای بلبل زهرا نبود

 

جان بابا خوب شد بر ما یتیمان سر زدی

هیچ‌کس در گوشه ویران به یاد ما نبود

 

دخترم روزی که من در خیمه بوسیدم تو را

ابر سیلی روی خورشید رخت پیدا نبود

 

جان بابا، هر کجا نام تو را بردم به لب

پاسخم جز کعب نی ،جز سیلی اعدا نبود

 

دخترم وقتی که دشمن زد تو را زینب چه گفت

عمه آیا در کنارت بود بابا ،یا نبود

 

جان بابا، هم مرا ،هم عمه ام را مي‌زدند

ذره‌ای رحم و مروت در دل آنها نبود

 

دخترم وقتی عدو مي‌زد تو را برگو مگر

حضرت سجاد زین‌العابدین آنجا نبود

 

جان بابا بود، اما دستهایش بسته بود

کس به جز زنجیر خونین، یار آن مولا نبود

 

دخترم آن شب که در صحرا فتادی از نفس

مادرم زهرا (س) مگر با تو در آن صحرا نبود

 

جان بابا من دویدم زجر هم مي‌زد مرا

آن ستمگر شرمش از پیغمبر و زهرا نبود

 

دخترم من از فراز نی نگاهم با تو بود

تو چرا چشمت به نوک نیزه اعدا نبود

 

جان بابا ابر سیلی دیده‌ام را بسته بود

ورنه از تو لحظه‌ای غافل دلم بابا نبود

 

دخترم شورها بر شعر میثم داده‌ایم

ورنه در آوای او فریاد عاشورا نبود

 

جان بابا دست آن افتاده را خواهم گرفت

ز آن که او جز ذاکر و مرثیه خوان ما نبود

حاج غلامرضا سازگار (میثم)