ای آن که دل از بابا، بردی به تماشایی

با نام تو در دل ها، گردیده چه غوغایی

 

اسم تو شفا باشد، مِهر تو ولا باشد

هم چون تو کجا باشد، در گنبد مینایی

 

جام می نابی تو، در عشق کتابی تو

بر دل چو بتابی تو، خورشید دلِ مایی

 

ای عشق عجین ما، ای مذهب و دین ما

بر حلقه نگین ما، تو گوهرِ والایی

 

دل ها همه سرمستت، جان ها همه پا بستت

چشم همه بر دستت، از بهر تمنایی

 

ای دار و ندارِ عشق، یاد تو بهار عشق

بی نام تو کار عشق، افتد چه به رسوایی

 

ای طفل رباب، اصغر! آرام ِدلِ مادر

آیا شود ای دلبر، رخ بر همه بگشایی؟