به تن زخمی من روح مداوا دادی                      

 قوت قلب نبی جان مرا نا دادی

 

تلخی سنگ به لبخند تو شیرین می شد               

غم دلواپسی ام را به دلت جا دادی

 

سال ها عمر تو با زخم زبان ها طی شد                    

پای من وقف شدی هست خودت را دادی

 

هیچ کس مثل تو ای خوب به من لطف نکرد     

تو مرا زیر پر و بال خودت جا دادی

 

می روی قلب من از درد به خود می پیچد                  

بی کسی های مرا باز به غم ها دادی

 

فکر تنهایی من بوده ای ای گل زیرا                   

همه عاطفه ات را تو به زهرا دادی